La casa de Monterrey en el siglo XVII. IV Centenario de don Baltasar de Zúñiga y Fonseca (1622-2022)

Sinopse de La casa de Monterrey en el siglo XVII. IV Centenario de don Baltasar de Zúñiga y Fonseca (1622-2022)

O século XVII resultou para a Casa de Monterrey o máis glorioso da súa secular historia, debido ás súas notables figuras e as altas responsabilidades confiadas a membros da súa liñaxe: o V conde don Gaspar apoiou desde a praza militar de Monterrei a herdanza portuguesa de Felipe II, xunto co seu irmán don Baltasar, logo desatacado embaixador en Europa (1599-1617) e figura sobresaliente na corte. Don Gaspar sería vicerrei de Méjico e Perú, como o seu fillo o VI conde don Manuel do reino de Nápoles. Herdaría, o condado de Fuentes de Valdepero. A Casa de Monterrey sería honrada na súa persoa coa Grandeza de España pola traxectoria secular da súa liñaxe. Dona Inés de Ayala e Zúñiga, neta de don Baltasar, foi a VII condesa de Monterrey, III condesa de Fuentes e II marquesa de Tarazona, título herdado da súa nai dona Inés de Zúñiga. O seu esposo don Juan Domingo de Haro e Guzmán foi gobernador xeral dos Países Baixos, xa no reinado de Carlos II, e con eles finalizará a notable andaina histórico-política da Casa de Monterrey no século XVII.